Het regent. Ik zit in de trein en kijk naar buiten. Weilanden gaan aan me voorbij en een kalm gevoel overvalt me. Ik was altijd al gek op lange ritten met de auto of trein. Met mijn walkman op was ik dan helemaal alleen met mezelf en mijn dagdromen. Kennelijk werkt het nog steeds, want mijn gedachten dwalen af.
Ik denk aan ouders; aan hoe ontzettend mis het soms kan gaan tussen ouders en kinderen. Tranen prikken in mijn ogen als ik aan mijn eigen ouders denk. Waarom lukt het me niet een normale band met ze op te bouwen?
Binnen korte tijd doemt ineens Utrecht Centraal op. Ik haal diep adem en stap uit de trein. Tijd om weer verder te gaan met het leven… Maar zal mijn trein ooit echt op het station arriveren?