Vroeger was ik al een rommelkind. Ik verzamelde van alles, sleepte het mee naar mijn hamsterhol en was daar dan de hele dag zoet mee. Wat ik dan deed? Niks. Ik knipte, plakte, ruimde op, organiseerde en rommelde, maar zonder aanwijsbaar resultaat. Nog steeds kan ik mijzelf dagen vermaken met niets doen. Niet dat ik dan languit voor de tv lig of slaap tot ik een ons weeg… In tegendeel. Hele dagen ben ik bezig met wat ik altijd al graag deed: rommelen. Juist op rommeldagen kom ik tot rust en kan ik me even losmaken van de dagelijkse stress en bezigheden. Maar schuldig voel ik me soms wel: weer een hele dag niks gedaan.
Maar moeten we dan echt de hele dag presteren of goed doen? Of is het ook geoorloofd om maar een beetje te doen waar je gelukkig van wordt? Of komt het juist door dat niks doen en een overschot aan vrije tijd waardoor we onszelf dit soort vragen gaan stellen? We leven in een maatschappij die altijd druk en gestresst is en in een wereld waarin presteren een prxe9 is. Is rommelen dan een hobby die daar precies bij aansluit omdat het je bezighoudt, zelfs in je vrije tijd? Of valt rommelen binnen hetzelfde tijdsbeeld als het altijd druk zijn en het moeten presteren?
Is het niet het geval dat overleven eigenlijk te gemakkelijk is geworden en zoeken we daarom naar nieuwe doelen in ons leven? Ik vind de sportschool daar eigenlijk het meest absurde voorbeeld van; toen we nog joegen en sprokkelden voor ons eten, of zwaar lichamelijk werk moesten doen, was een sportschool niet nodig. Nu is hij er omdat we te weinig bewegen in ons leven, omdat we altijd eten tot onze beschikking hebben en omdat we onszelf schoonheid ten doel hebben gesteld.
Dagenlang kan ik me blijven verbazen over onze samenleving, vooral omdat hij is ontstaan uit zulke logische aaneenschakelingen van gebeurtenissen en reacties daarop. Misschien is mijn eeuwenoude rommeldrang wel een reactie daarop; een manier om orde te scheppen in de chaos om mij heen omdat het in mijn hoofd al chaos genoeg is.