Exact drie maanden terug, op de dag af, dacht ik nog even aan je. Ik deed mijn laatste poging jouw hoofdstuk af te sluiten, voor zover dat xfcberhaupt nog nodig was. En dan… op een dag waarop ik niets vermoed, sta je ineens in mijn weg. Ik hoor een stem, zie je staan in die houding die ik zo goed ken. Het is misschien wel drie jaar geleden sinds de laatste keer dat ik een glimp van je opving, maar er is geen twijfel over mogelijk: jij bent het. Je staat met je rug naar me toe en draait je hoofd mijn kant op. Ik schrik; wil niet dat je me ziet want ik heb totaal geen behoefte aan een confrontatie. Ik schaam me nog teveel voor de gevoelens die je destijds bij mij los hebt weten te krijgen en hoe ik daarmee omgegaan ben. En ik kan ook niet zeggen dat we als vrienden uit elkaar gegaan zijn, hoewel er ook totaal geen sprake was van ruzie. Ik ken alleen nog de pijn; de pijn van het bij jou zijn en de pijn van het mezelf bij je weg moeten rukken.
Ik kijk stiekem nog even naar je terwijl ik doorloop en merk de verandering op: nog steeds degene die ik ooit zo goed kende, maar toch zoveel veranderd. Zou jij in hetzelfde zijn geslaagd als ik? Als ik doorloop en het echt tot me doordringt dat jij het was, voelt het alsof alle vezels in mijn lijf apart van elkaar bewegen. Kennelijk zit je nog altijd diep in mij en zal je ook nooit uit mijn vezels verdwijnen. Er zijn dan ook zoveel vragen die ik mezelf opnieuw zou kunnen gaan stellen. Zou het nu weer kunnen? Zou je echt zo gelukkig zijn als je eruit ziet? Wie zijn je nieuwe vrienden? Is er iemand in je leven met wie je net zo’n band hebt als met mij? Maar ik stel ze niet. Het leven is goed zoals het is. Ik mis je niet. Niet meer.